Serwis muzyczny Wolna Chata. Muzyka. Polska muzyka. Dobra muzyka

Black Sabbath- Headless Cross

Wpisał: Naum

28.08.2007.

Rok 1989 był dobrym rokiem. Skończyłem wtedy roczek i bynajmniej nie interesowało mnie, czy ktoś gdzieś tam w niepoznanym świecie nagrał jakąś tam płytę. Na szczęście (dla mnie) nadrobiłem zaległości. W 1989 roku ukazała się kolejna płyta Black Sabbath- zespołu-legendy. Nosiła tytuł “Headless Cross”.

Jeśli chodzi o Black Sabbath, zawsze wolałem ich mroczniejsze, bardziej tajemnicze oblicze. Być może dlatego “Headless Cross” należy do moich faworytów. Jest jednak pewna zauważalna różnica klimatów pomiędzy wczesnymi płytami zespołu (a te właśnie są niesamowicie klimatyczne) i omawianym albumem. W pierwszym przypadku klimat tworzą instrumenty, świetne, ciężkie riffy Iommiego. Wokale Ozzy’ego tylko wzmacniają efekt. Natomiast w przypadku “Headless Cross” wokale (tym razem Ronniego Jamesa Dio) i teksty są praktycznie jedynymi budulcami klimatu. Co mam na myśli? To, że instrumentaliści za bardzo chcieli chyba zjednać sobie młodą publiczność, zwłaszcza europejską, która wtedy szalała przy Doro i Scorpions. Niektóre kawałki (“Call Of The Wind”) są na siłę przebojowe i takie… mało Sabbathowe. Dio natomiast stworzył po prostu niebanalne partie do muzyki, jaką usłyszał (vide “Black Moon“). Ale to już koniec czepiania się, bo płyty słucha się świetnie w całości. Poszczególne kawałki są opatrzone świetnymi melodiami. Płyta jest niesamowicie spójna, właściwie gdyby się bardziej postarać, można by znaleźć jakiś powód, by nazwać ten album koncepcyjnym. Co najważniejsze, mimo całkiem miłych melodyjek (np. zwrotka w “Kill In The Spirit World”) Black Sabbath znów pokazał się jako twór niebezpieczny. I twórczy. Posłuchajcie riffów w “Kill In The Spirit World”. Niewielu gitarzystów na świecie potrafi tworzyć takie melodie. Posłuchajcie jak śpiewa Dio, może zabrakło mu w Sabbath legendy i charyzmy Ozzy’ego, ale wokalistą jest bezsprzecznie dużo lepszym. Ma świetną barwę głosu, kawał skali i potrafi te atuty wykorzystać. Chciałbym jeszcze dodać, że cieszy fakt, że muzycy nie poszli na łatwiznę. W 1989 roku już od dawna mieli zapewnioną pozycję w muzycznym świecie i mało kto był zdolny im podskoczyć. Mogli więc nagrać płytkę z 10 kawałkami po trzy minuty każdy, parę riffów, parę melodii, niezbyt dużo wysiłku, a wszyscy i tak tę płytę by kupili. Ale nie. Black Sabbath nagrał album nieprzeciętny, mocny i ciężki, porywający i przebojowy, jednocześnie mroczny i klimatyczny. Nie nowatorski, za to zwyczajnie świetny. Muzycy zrobili po prostu to co potrafią najlepiej. Skomponowali 8 piosenek, które naprawdę ciężko wyrzucić z pamięci. I jeszcze na zakończenie płyty wspaniały “Nightwing” uwypuklający to, co przewija się przez wszystkie kawałki- pewien orientalny wręcz posmak tej muzyki. Polecam.